Showing posts with label നല്ല ചിന്തകള്. Show all posts
Showing posts with label നല്ല ചിന്തകള്. Show all posts
Friday, October 26, 2018
Monday, November 16, 2015
Thursday, September 26, 2013
ജോർജ് ബെർഗോളിയോ; അയാളൊരു പാപിയാണ്...
ജോർജ് ബെർഗോളിയോ; അയാളൊരു പാപിയാണ്...
Written by ശാന്തിമോൻ ജേക്കബ്
വത്തിക്കാനിലെ സാന്താ മാർത്താ അപ്പാർട്ട്മെന്റിലെ ഇരുനൂറ്റി ഒന്നാം നമ്പർ മുറി. മുറിക്കുള്ളിൽ വളരെക്കുറച്ചു സാധനങ്ങൾ മാത്രം. ഒരു ചെറിയ മേശ. അതിൽ ഫ്രാൻസിസ് അസ്സീസിയുടെ ചെറിയൊരു പ്രതിമ.
ഭിത്തിയിൽ ഒരു ക്രൂശിത രൂപം. അർജന്റീനയിലെ ലുജാനിൽ നിന്നുള്ള മാതാവിന്റെ തിരുസ്വരൂപം. യൗസേപ്പിതാവിന്റെ രൂപം മറ്റൊരിടത്ത്. പുറംചട്ട കീറിത്തുടങ്ങിയ ഒരു നിത്യാരാധന പുസ്തകം മേശപ്പുറത്തും.
ലോകത്തെ ഏറ്റവും സ്വാധീനശക്തിയുള്ള മനുഷ്യന്റെ മുമ്പിലാണ് നാം.
ഔപചാരികതകളും സെക്രട്ടറിമാരുടെ ഇടപെടലുകളും ഇല്ലാതെ ഒരു പച്ചമനുഷ്യനായി ഹൃദയം തുറന്നു സംസാരിക്കുകയാണ് മാർപാപ്പ. ഈശോസഭക്കാരനായിരുന്ന മാർപാപ്പയുടെ മുന്നിൽ ഫാ.അന്റോണിയോ സ്പദാരൊ. ഇറ്റലിയിലെ ജെസ്യൂട്ട് പ്രസിദ്ധീകരണമായ 'ലാ സിവിൾട്ടാ കത്തോലിക്കാ'യുടെ എഡിറ്റർ.
ഫാ. അന്റോണിയോ ചോദിച്ചു: 'ആരാണ് ജോർജ് മരിയോ ബെർഗോളിയോ?'
മാർപാപ്പ തെല്ലൊന്നു പകച്ചു; ഒരുമാത്ര ചിന്താമഗ്നനായിരുന്നു.
'ഒരു പാപിയാണ് അയാൾ. ഏറ്റവും അനുയോജ്യമായ നിർവചനം അത് തന്നെയാണ്! സംഭാഷണത്തിന്റെ ഭംഗിക്കു വേണ്ടി പറയുന്നതല്ല ഞാനിത്.'
റോമിലെ അത്രയൊന്നും പ്രശസ്തമല്ലാത്ത ദേവാലയത്തിലെ ഒരു ചുവർചിത്രം ഓർമിച്ചു പോപ്പ് ഫ്രാൻസിസ് അപ്പോൾ. ലൂയി ഓഫ് ഫ്രാൻസ് ദേവാലയത്തിൽ ആണ് അത്.
ചുങ്കസ്ഥലത്തെത്തി മത്തായിയെ വിരൽ ചൂണ്ടി വിളിക്കുകയാണ് ക്രിസ്തു. പണസഞ്ചി ഒതുക്കിപ്പിടിച്ച്, ചൂണ്ടുവിരൽ തന്റെ നെഞ്ചിനു നേരെയാക്കി അവിശ്വസനീയതയോടെ മത്തായി ക്രിസ്തുവിനോട് ചോദിക്കുന്നു; നീ എന്നെത്തന്നെയാണോ വിളിച്ചത്?
'എന്റെയുള്ളിൽ എന്നും ഞാൻ പറയാറുണ്ട്, ഞാനാണ് ആ ചുങ്കക്കാരൻ മത്തായി. ഒരു പാപിയെ വിരൽ ചൂണ്ടി വിളിച്ചിരിക്കുകയാണ് ദൈവം. മാർപാപ്പയായി തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ആ വൈകുന്നേരം എനിക്ക് തോന്നിയതും അതേവികാരം തന്നെ. ഞാനൊരു പാപിയാണ്. എന്നാൽ, യേശുവിന്റെ പരിധിയില്ലാത്ത കരുണയാണ് എന്നെ വിളിച്ചിരിക്കുന്നത്'.
ഈ മഹാകരുണ ലോകത്തിനു മുഴുവൻ പകർന്നു നല്കാൻ സഭയ്ക്കു കഴിയണം എന്ന് പറയുന്നു മാർപാപ്പ. 'വിശുദ്ധരായ' ചുരുക്കം ചിലർക്ക് ഇരിപ്പിടം തീർക്കുന്ന കുരിശുപള്ളിയല്ല സഭ എന്നും സകല ജനത്തിനും വേണ്ടി വാതിൽ തുറക്കുന്ന മഹാ സങ്കേതമാണ് അതെന്നും പറയുന്നു പാപ്പ. അത് അമ്മയുടെ മടിത്തട്ടാണ്; മടങ്ങിയെത്താനുള്ള അവസാനത്തെ ഇടം.
'സഭ ഒരു സൈനിക ആശുപത്രി പോലെയാണ്. മുറിവേറ്റ സകലർക്കും ആശ്വാസം ലഭിക്കുന്ന ഒരിടം. മുറിവുകൾ ഉണക്കുന്ന ഒരിടമാകണം അത്. ഹൃദയങ്ങളിൽ സ്നേഹത്തിന്റെ കനൽ എരിയിക്കുന്ന ഇടം. അങ്ങനെ, സംഭവിക്കാൻ സാമീപ്യത്തിന്റെ ചൂട് വേണം. അവരിലേക്ക് നാം ഇറങ്ങി ചെല്ലണം'.
'സഭാ ശുശ്രൂഷകർ കരുണ പകരുന്നവരാകണം. കുമ്പസാരം കേൾക്കുന്ന പുരോഹിതനിൽ ഉണ്ടാകണം കരുണയുള്ള ഒരു ഹൃദയം. ജനത്തോടൊപ്പം സഞ്ചരിച്ചു അവരുടെ മുറിവുകൾ വച്ചുകെട്ടുന്ന ഒരാൾ.'
'സഭയ്ക്ക് വേണ്ടത് ഇടയന്മാരായ വൈദികരെയാണ്; അല്ലാതെ, ബ്യൂറോക്രാറ്റുകളെയല്ല; ഉദ്യോഗസ്ഥ ദുഷ്പ്രഭുത്വമല്ല.'
'വാതിലുകൾ തുറന്നിടുക മാത്രം ചെയ്യുന്ന സഭയല്ല വേണ്ടത്; പുതിയ പാതകൾ തുറന്ന് ജനങ്ങളിലേക്ക് ഇറങ്ങുന്ന ഒരു സഭയാണ് ആവശ്യം.' പോപ്പ് ഫ്രാൻസിസ് ഹൃദയം തുറക്കുന്നു.
കടപ്പാട് സണ്ടേ ശാലോം...
Labels:
നല്ല ചിന്തകള്
Tuesday, September 17, 2013
ഇതിനുള്ളിൽ ആരോ ഒളിച്ചിരിപ്പുണ്ട്... Written by എസ്. ജേക്കബ്
ഇതിനുള്ളിൽ ആരോ ഒളിച്ചിരിപ്പുണ്ട്...
Written by എസ്. ജേക്കബ്
1995 ഒക്ടോബർ എട്ട്, ഞായറാഴ്ച. വാഴ്ത്തപ്പെട്ട ജോൺ പോൾ രണ്ടാമൻ പാപ്പയുടെ അമേരിക്കൻ സന്ദർശനത്തിന്റെ അവസാനത്തെ ദിവസം. 'സഞ്ചാരിയായ പാപ്പ'യുടെ അത്തവണത്തെ യാത്രയുടെ അഞ്ചാമത്തെ ദിവസമാണ് അമേരിക്കയിൽ. അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളിലെ കത്തോലിക്കാ സഭയുടെ ആരംഭം കുറിച്ച ബാൾട്ടിമോറിലാണ് പാപ്പയുടെ അവസാനത്തെ സന്ദർശനം. പത്തുമണിക്കൂർ ദൈർഘ്യമുള്ളതാണ് അന്നത്തെ സന്ദർശന പരിപാടി. ഓറിയോൾ പാർക്കിൽ രാവിലെ വിശുദ്ധ കുർബാന. ബാൾട്ടിമോറിൽ 4,67,000 കത്തോലിക്കരാണുള്ളത്. ഇവരെക്കാൾ അധികമാളുകൾ എത്തിച്ചേർന്നിരുന്നു ആ ദിവസം ഓറിയോൾ പാർക്കിൽ. അമേരിക്കയിലെ ആദ്യത്തെ ബസിലിക്കയായ അസംപ്ഷൻ ദേവാലയത്തിലൊരു സന്ദർശനം, അഗതികളെ സഹായിക്കാനുള്ള 'സൂപ്പ് കിച്ചണിൽ' ഉച്ചഭക്ഷണം, മേരിക്യൂൻ കത്തീഡ്രലിൽ പ്രാർത്ഥന, ഒടുവിൽ സെന്റ് മേരീസ് സെമിനാരിയിലെത്തി ഭാവിയിലെ പുരോഹിതന്മാരുമായി അൽപനേരം. ഇങ്ങനെയായിരുന്നു പരിശുദ്ധ പിതാവിന്റെ അവസാന ദിവസത്തെ സന്ദർശന പരിപാടികൾ. അക്കൊല്ലം 75-ാം വയസിലായിരുന്നു ജോൺ പോൾ പാപ്പ. എങ്കിലും പ്രസരിപ്പിനു ഒട്ടും കുറവില്ല. രാവിലെ 10.13 ന് ബാൾട്ടിമോറിലെ വാഷിംഗ്ടൺ അന്താരാഷ്ട്ര വിമാനത്താവളത്തിൽ 'ഷെപ്പേർഡ് ഒന്ന്' ചാർട്ടർ വിമാനം നിലംതൊട്ട നിമിഷംമുതൽ വിശ്രമിച്ചില്ല പാപ്പ. നേരം വൈകിയിരിക്കുന്നു; പാപ്പ ക്ഷീണിതൻ. സെമിനാരി വിദ്യാർത്ഥികളുമായി കുശലപ്രശ്നം കഴിഞ്ഞ് മടക്കയാത്ര. ഇതായിരുന്നു സംഘാടകരുടെ മനസിൽ. അമേരിക്കയിലെ തന്നെ ആദ്യ കത്തോലിക്കാ സെമിനാരിയാണ് സെന്റ് മേരീസ്. 300 വൈദിക വിദ്യാർത്ഥികളുണ്ടായിരുന്നു അക്കൊല്ലം. ബാൾട്ടിമോറിലെ റോളൺഡ് പാർക്കിൽ പ്രൗഢഗംഭീരമായൊരു കെട്ടിടസമുച്ചയമാണിത്. പാപ്പയുടെ വാഹനവ്യൂഹം സെമിനാരിയിലെത്തി. അന്നു പകൽ മുഴുവൻ സുരക്ഷാ സൈനികരുടെ നിരീക്ഷണത്തിലായിരുന്നു സെമിനാരിയും ചുറ്റുവട്ടങ്ങളും. പാപ്പാമൊബീലിൽ നിന്നിറങ്ങിയ പരിശുദ്ധ പിതാവ് തന്നെ കാത്തുനിന്ന വൈദിക വിദ്യാർത്ഥികളോട് കുശലം പറഞ്ഞു; ഹസ്തദാനം ചെയ്തു. തുടർന്ന് എല്ലാവരെയും അമ്പരപ്പിച്ചുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം മുന്നോട്ടു നടന്നു. സെമിനാരിയുടെ ചാപ്പലിലേക്കായിരുന്നു ആ യാത്ര. സുരക്ഷാ സംഘത്തിന്റെ ചങ്കിടിച്ചു. പരിപാടിയിൽ ഇല്ലാത്തതാണിത്. പാപ്പയ്ക്കുമുമ്പേ അവർ ഓടി. എല്ലാം സുരക്ഷിതമെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തണമല്ലോ... ലോകാരാധ്യനായ മാർപാപ്പയുടെ സുരക്ഷയ്ക്കുവേണ്ടി അമേരിക്കൻ ഭരണകൂടം ഒരുക്കിയിരുന്നത് ഏറ്റവും മികച്ച സംവിധാനങ്ങൾ. യൂണിഫോമിലും അല്ലാതെയും എണ്ണാനാവാത്തവിധം സുരക്ഷാ സൈനികർ, രഹസ്യാന്വേഷകർ, ലോക്കൽ പോലിസ്. ഇവർക്കൊക്കെ പുറമെ ഏറ്റവും ആധുനികമായ നിരീക്ഷണ ഉപകരണങ്ങൾ. ഒളിച്ചിരിക്കുന്ന വ്യക്തികളെ മണത്തു കണ്ടുപിടിക്കാൻ പരിശീലനം സിദ്ധിച്ച 'കെ-9' നായ്ക്കൾ. അതും അമേരിക്കയിലെ ഏറ്റവും മിടുക്കരായ 'സ്റ്റിഫർ ഡോഗ്സ്.' ഒളിപ്പിച്ച ആയുധങ്ങൾ കണ്ടുപിടിക്കുന്നതിൽ വിദഗ്ധർ. ഭൂകമ്പംപോലുള്ള ദുരന്തസ്ഥലങ്ങളിൽ തകർന്നുവീഴുന്ന കെട്ടിടങ്ങൾക്കിടയിൽ കുരുങ്ങിക്കിടക്കുന്നവരെ കണ്ടെത്തുന്നത് ഇത്തരം നായ്ക്കളുടെ സഹായത്തോടെയാണ്. മനുഷ്യജീവന്റെ സ്പന്ദനം മണത്തറിയാനുള്ള 'ആറാം ഇന്ദ്രിയം' സ്വന്തമായവയാണ് ഈ ജീവികൾ. വർഷങ്ങളുടെ പരിശീലനം സിദ്ധിച്ചവരാണ് ഇവയുടെ നിയന്താക്കൾ. 'ഹാൻഡ്ലേഴ്സ്' എന്നാണ് ഈ ഓഫിസർമാരെ വിളിക്കുന്നത്. വീണ്ടും ബാൾട്ടിമോറിലെ സെന്റ് മേരീസ് സെമിനാരി ചാപ്പലിലേക്ക്. ഇതൊരു ഇടത്തരം ദേവാലയംപോലെ വിശാലം. വലതുവശത്തായി ഒരു ചെറിയ ചാപ്പലുമുണ്ട്. വിശുദ്ധ കുർബാന സൂക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നത് ഇവിടെ. സുരക്ഷാ ഭടന്മാരും 'കെ-9' നായ്ക്കളും ചാപ്പലിന്റെ ഓരോ ഇഞ്ചും പരിശോധിക്കുകയാണ്. പ്രധാന ചാപ്പലിൽ എല്ലാം സുരക്ഷിതം. ഇനി സൈഡ് ചാപ്പലിലാണ് പരിശോധന. അവിടെയും എല്ലാം സാധാരണംപോലെ. എന്നാൽ 'കെ-9' നായ്ക്കൾ മാത്രം അസാധാരണമായതെന്തോ കണ്ടതുപോലെ മുരണ്ടു തുടങ്ങി. ഹാൻഡ്ലേഴ്സിന്റെ ശ്രദ്ധയാകർഷിക്കാനായി അവ മുഖം ഒരു പ്രത്യേക ദിശയിലേക്കാക്കി. ദൃഷ്ടികൾ ഒരേ ബിന്ദുവിലുറപ്പിച്ചു. അതെ, ജീവനുള്ള എന്തോ അവർ കണ്ടെത്തിക്കഴിഞ്ഞു; മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഒരാളുടെ സാന്നിധ്യം! സക്രാരിയിൽ നോക്കി ഇവയെന്തിനാണ് ശബ്ദമുണ്ടാക്കുന്നതെന്ന സംശയമായി ഹാൻഡ്ലേഴ്സിന്. വൈദികർ സക്രാരി തുറന്നു. അതിനുള്ളിൽ 'കുസ്തോദി'യും ദിവ്യകാരുണ്യവും മാത്രം! ചമ്മലോടെ 'കെ-9' ഹാൻഡ്ലേഴ്സ് തിരികെ നടക്കാനാഞ്ഞു. പക്ഷേ, നായ്ക്കൾക്കു ചലനമില്ല. സക്രാരിയിൽ നോക്കിക്കൊണ്ട് അനങ്ങാതെ നിൽക്കുകയാണവർ! ഏറെ നേരത്തെ ശ്രമഫലമായാണ് അവയെ ചാപ്പലിൽനിന്നു പുറത്തെത്തിച്ചത്. 'ദിവ്യകാരുണ്യം' സജീവ സത്യമാണ്; പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ ജീവൻ മുഴുവനും സന്നിവേശിപ്പിച്ച സനാതന സത്യം. ദിവ്യകാരുണ്യം ആത്മാവിനു മാത്രമല്ല ശരീരത്തിനും ജീവൻ നൽകുന്ന അമർത്യതയുടെ അപ്പമാണ്. 1991 ഡിസംബർ എട്ട്. അമലോത്ഭവ മാതാവിന്റെ തിരുനാൾദിനം. വെനിസ്വേലയിലെ പ്രമുഖ മരിയൻ തീർത്ഥാടനകേന്ദ്രമായ ഫിൻകബെറ്റാനിയയിലെ ചാപ്പലിൽ വിശുദ്ധ കുർബാന. ദേവാലയത്തിനകത്തും പുറത്തും തിങ്ങിനിറഞ്ഞ ജനക്കൂട്ടം. ഫാ. ഓട്ടോ ഓസാ അവിസ്റ്റബേൽ എന്ന വൈദികനാണ് കാർമികൻ. ദിവ്യകാരുണ്യ സ്വീകരണത്തിനുള്ള ഒരുക്കത്തിന്റെ ഭാഗമായി കാർമികൻ വലിയ തിരുവോസ്തി നാലായി മുറിച്ചു. അതിലൊരു ഭാഗം അദ്ദേഹം ഭക്ഷിച്ചു. പീലാസയിൽ ഇനി ശേഷിക്കുന്നത് മൂന്നു ഭാഗങ്ങൾ. പെട്ടെന്ന് ഫാ. ഓട്ടോയെ ഒരു ഞടുക്കം ബാധിച്ചു. തന്റെ കണ്ണുകൾക്ക് വിശ്വസിക്കാനാവാത്ത കാഴ്ച. പീലാസയിലെ തിരുവോസ്തിയുടെ ഭാഗങ്ങളിലൊന്നിൽ ചോര പൊടിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അദ്ദേഹം സ്വയം കണ്ണുകൾ തിരുമിത്തുടച്ചു. അതെ, ഇതു പകൽപോലെ യാഥാർത്ഥ്യം! പീലാസയിൽ മെല്ലെമെല്ലെ പരക്കുകയാണ് രക്തം. എന്തു ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ അമ്പരന്നു നിൽക്കുന്ന വൈദികൻ. ഏഴുതവണ പരിശുദ്ധ അമ്മയുടെ പ്രത്യക്ഷ ദർശനം ലഭിച്ച തീർത്ഥാടനകേന്ദ്രമാണ് ഫിൻക ബെറ്റാനിയ. കത്തോലിക്കാ സഭ ഔദ്യോഗികമായി അംഗീകരിച്ച പ്രത്യക്ഷീകരണങ്ങളിലൊന്ന്. അനാവശ്യമായ സെൻസേഷൻ ഒഴിവാക്കാൻ തന്നെ തീരുമാനിച്ചു ഫാ. ഓട്ടോ. ദിവ്യകാരുണ്യം അദ്ദേഹം മൂടിവച്ചു. ബലി തുടർന്നു. വിശ്വാസീ സമൂഹത്തിന് യാതൊരു സൂചനയും നൽകിയില്ല അദ്ദേഹം. കുർബാനയ്ക്കുശേഷം രക്തം കിനിയുന്ന തിരുവോസ്തി അദ്ദേഹം സക്രാരിയിലേക്കുമാറ്റി. സക്രാരി പൂട്ടിയതിനുശേഷം രൂപതാധികൃതരെ വിവരമറിയിച്ചു. ക്ഷമയോടെ കാത്തിരിക്കാനായിരുന്നു ബിഷപ്പിന്റെ മറുപടി. പിറ്റേന്ന് അതിരാവിലെ തന്നെ ഫാ. ഓട്ടോ ഉണർന്നു. വൈകാതെ ദേവാലയത്തിലെത്തി സക്രാരി തുറന്നുനോക്കി. അതെ, ഇപ്പോഴും ചോര പൊടിയുകയാണ് ദിവ്യകാരുണ്യത്തിൽനിന്ന്. ഇതു മിഥ്യയല്ല, മനസിന്റെ തോന്നലുമല്ല. ഇക്കുറി ഫാ. ഓട്ടോയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. അദ്ദേഹം ഈ സംഭവം വിവരിക്കുന്നതിങ്ങനെയാണ്: ''മുറിക്കപ്പെട്ട തിരുവോസ്തിയുടെ മൂന്നു ഭാഗങ്ങളാണ് ഞാൻ പീലാസയിൽ വച്ചത്. മുറിച്ചെടുത്ത ഭാഗത്ത് അതിലൊരു കഷണത്തിൽ ചോരപോലെ എന്തോ ഒന്ന്. ഞാൻ ഒന്നുകൂടി സൂക്ഷിച്ചുനോക്കി. തിരുവോസ്തിയുടെ വക്കിൽനിന്നു കിനിയുകയാണ് രക്തം! ''വിശുദ്ധ കുർബാന പൂർത്തിയാക്കിയശേഷം ഈ ഭാഗങ്ങൾ ഞാൻ സക്രാരിയിൽ വച്ചുപൂട്ടി. അപ്പോഴും ചോര കിനിയുന്ന അവസ്ഥയിലായിരുന്നു തിരുവോസ്തി. മൂന്നു ദിവസത്തോളം ഈ നില തുടർന്നു. പീലാസയിൽ പരന്നിറങ്ങിയ രക്തം തിരുവോസ്തി ആഗീരണം ചെയ്യുന്നില്ലെന്നതും അത്ഭുതകരമായിത്തോന്നി.'' ലോസ്ടെക്യൂസ് രൂപതയിലാണ് ഫിൻക ബെറ്റാനിയ. ബിഷപ് പിയോ ബെല്ലോ റിക്കാർഡോ ആയിരുന്നു അക്കാലത്തെ രൂപതാ ബിഷപ്. ഈശോ സഭാംഗമായിരുന്ന ഇദ്ദേഹം 2003 ൽ ദിവംഗതനായി. ബിഷപ് റിക്കാർഡോ ഫിൻക ബെറ്റാനിയ സംഭവത്തെക്കുറിച്ച് പഠിക്കാൻ ഒരു രൂപതാതല കമ്മീഷനു രൂപം നൽകി. കമ്മീഷന്റെ പഠനഫലം പുറത്തുവരുംവരെ മാധ്യമങ്ങളിൽനിന്നും ഈ സംഭവം മറച്ചുവയ്ക്കാനും നിർദേശിച്ചു അദ്ദേഹം. ശാസ്ത്രീയ പരീക്ഷണങ്ങൾക്കായി ഒരു അംഗീകൃത ലബോറട്ടറിയിൽ ഈ തിരുവോസ്തി എത്തിക്കാനായിരുന്നു രൂപതാ കമ്മീഷന്റെ സുചിന്തിത തീരുമാനം. വെനിസ്വേലയുടെ തലസ്ഥാനമായ കാരക്കാസിലെ പ്രമുഖമായൊരു ലബോറട്ടറിയിലായിരുന്നു പരിശോധനകൾ. 'ശാസ്ത്രീയമായി വിശദീകരിക്കാനാവാത്ത സംഭവമാണിത്' ഇതായിരുന്നു ശാസ്ത്രജ്ഞരുടെ കണ്ടെത്തൽ. കാരണം, തിരുവോസ്തിയിൽനിന്ന് ഒഴുകിപ്പരന്നത് യഥാർത്ഥത്തിലുള്ള മനുഷ്യരക്തം തന്നെ. അതിന്റെ രാസഘടനകളെല്ലാം സജീവമായ മനുഷ്യരക്തത്തിനു തുല്യം! എബി രക്തഗ്രൂപ്പിൽപ്പെട്ടതാണ് ഈ രക്തമെന്നും വിധിയെഴുതി ശാസ്ത്രജ്ഞർ. ലോക്ടെക്യൂസിലെ അഗസ്റ്റീനിയൻ കോൺവെന്റ് ചാപ്പലിൽ നിത്യാരാധനയ്ക്കും വണക്കത്തിനുമായി ഈ ദിവ്യകാരുണ്യം സൂക്ഷിക്കാൻ നിർദേശിച്ചു ബിഷപ് റിക്കാർഡോ. തെക്കെ അമേരിക്കയിൽനിന്ന് ഈ വാർത്ത വടക്കേ അമേരിക്കയിലെത്താൻ അധികനാൾ വേണ്ടിവന്നില്ല. അമേരിക്കയിൽനിന്ന് ഒറ്റയ്ക്കും കൂട്ടായും തീർത്ഥാടകർ ഒഴുകിത്തുടങ്ങി ഫിൻക ബെറ്റാനിയയിലേക്ക്. കടപ്പാട് സണ്ടേ ശാലോം....
1995 ഒക്ടോബർ എട്ട്, ഞായറാഴ്ച. വാഴ്ത്തപ്പെട്ട ജോൺ പോൾ രണ്ടാമൻ പാപ്പയുടെ അമേരിക്കൻ സന്ദർശനത്തിന്റെ അവസാനത്തെ ദിവസം. 'സഞ്ചാരിയായ പാപ്പ'യുടെ അത്തവണത്തെ യാത്രയുടെ അഞ്ചാമത്തെ ദിവസമാണ് അമേരിക്കയിൽ. അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളിലെ കത്തോലിക്കാ സഭയുടെ ആരംഭം കുറിച്ച ബാൾട്ടിമോറിലാണ് പാപ്പയുടെ അവസാനത്തെ സന്ദർശനം. പത്തുമണിക്കൂർ ദൈർഘ്യമുള്ളതാണ് അന്നത്തെ സന്ദർശന പരിപാടി. ഓറിയോൾ പാർക്കിൽ രാവിലെ വിശുദ്ധ കുർബാന. ബാൾട്ടിമോറിൽ 4,67,000 കത്തോലിക്കരാണുള്ളത്. ഇവരെക്കാൾ അധികമാളുകൾ എത്തിച്ചേർന്നിരുന്നു ആ ദിവസം ഓറിയോൾ പാർക്കിൽ. അമേരിക്കയിലെ ആദ്യത്തെ ബസിലിക്കയായ അസംപ്ഷൻ ദേവാലയത്തിലൊരു സന്ദർശനം, അഗതികളെ സഹായിക്കാനുള്ള 'സൂപ്പ് കിച്ചണിൽ' ഉച്ചഭക്ഷണം, മേരിക്യൂൻ കത്തീഡ്രലിൽ പ്രാർത്ഥന, ഒടുവിൽ സെന്റ് മേരീസ് സെമിനാരിയിലെത്തി ഭാവിയിലെ പുരോഹിതന്മാരുമായി അൽപനേരം. ഇങ്ങനെയായിരുന്നു പരിശുദ്ധ പിതാവിന്റെ അവസാന ദിവസത്തെ സന്ദർശന പരിപാടികൾ. അക്കൊല്ലം 75-ാം വയസിലായിരുന്നു ജോൺ പോൾ പാപ്പ. എങ്കിലും പ്രസരിപ്പിനു ഒട്ടും കുറവില്ല. രാവിലെ 10.13 ന് ബാൾട്ടിമോറിലെ വാഷിംഗ്ടൺ അന്താരാഷ്ട്ര വിമാനത്താവളത്തിൽ 'ഷെപ്പേർഡ് ഒന്ന്' ചാർട്ടർ വിമാനം നിലംതൊട്ട നിമിഷംമുതൽ വിശ്രമിച്ചില്ല പാപ്പ. നേരം വൈകിയിരിക്കുന്നു; പാപ്പ ക്ഷീണിതൻ. സെമിനാരി വിദ്യാർത്ഥികളുമായി കുശലപ്രശ്നം കഴിഞ്ഞ് മടക്കയാത്ര. ഇതായിരുന്നു സംഘാടകരുടെ മനസിൽ. അമേരിക്കയിലെ തന്നെ ആദ്യ കത്തോലിക്കാ സെമിനാരിയാണ് സെന്റ് മേരീസ്. 300 വൈദിക വിദ്യാർത്ഥികളുണ്ടായിരുന്നു അക്കൊല്ലം. ബാൾട്ടിമോറിലെ റോളൺഡ് പാർക്കിൽ പ്രൗഢഗംഭീരമായൊരു കെട്ടിടസമുച്ചയമാണിത്. പാപ്പയുടെ വാഹനവ്യൂഹം സെമിനാരിയിലെത്തി. അന്നു പകൽ മുഴുവൻ സുരക്ഷാ സൈനികരുടെ നിരീക്ഷണത്തിലായിരുന്നു സെമിനാരിയും ചുറ്റുവട്ടങ്ങളും. പാപ്പാമൊബീലിൽ നിന്നിറങ്ങിയ പരിശുദ്ധ പിതാവ് തന്നെ കാത്തുനിന്ന വൈദിക വിദ്യാർത്ഥികളോട് കുശലം പറഞ്ഞു; ഹസ്തദാനം ചെയ്തു. തുടർന്ന് എല്ലാവരെയും അമ്പരപ്പിച്ചുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം മുന്നോട്ടു നടന്നു. സെമിനാരിയുടെ ചാപ്പലിലേക്കായിരുന്നു ആ യാത്ര. സുരക്ഷാ സംഘത്തിന്റെ ചങ്കിടിച്ചു. പരിപാടിയിൽ ഇല്ലാത്തതാണിത്. പാപ്പയ്ക്കുമുമ്പേ അവർ ഓടി. എല്ലാം സുരക്ഷിതമെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തണമല്ലോ... ലോകാരാധ്യനായ മാർപാപ്പയുടെ സുരക്ഷയ്ക്കുവേണ്ടി അമേരിക്കൻ ഭരണകൂടം ഒരുക്കിയിരുന്നത് ഏറ്റവും മികച്ച സംവിധാനങ്ങൾ. യൂണിഫോമിലും അല്ലാതെയും എണ്ണാനാവാത്തവിധം സുരക്ഷാ സൈനികർ, രഹസ്യാന്വേഷകർ, ലോക്കൽ പോലിസ്. ഇവർക്കൊക്കെ പുറമെ ഏറ്റവും ആധുനികമായ നിരീക്ഷണ ഉപകരണങ്ങൾ. ഒളിച്ചിരിക്കുന്ന വ്യക്തികളെ മണത്തു കണ്ടുപിടിക്കാൻ പരിശീലനം സിദ്ധിച്ച 'കെ-9' നായ്ക്കൾ. അതും അമേരിക്കയിലെ ഏറ്റവും മിടുക്കരായ 'സ്റ്റിഫർ ഡോഗ്സ്.' ഒളിപ്പിച്ച ആയുധങ്ങൾ കണ്ടുപിടിക്കുന്നതിൽ വിദഗ്ധർ. ഭൂകമ്പംപോലുള്ള ദുരന്തസ്ഥലങ്ങളിൽ തകർന്നുവീഴുന്ന കെട്ടിടങ്ങൾക്കിടയിൽ കുരുങ്ങിക്കിടക്കുന്നവരെ കണ്ടെത്തുന്നത് ഇത്തരം നായ്ക്കളുടെ സഹായത്തോടെയാണ്. മനുഷ്യജീവന്റെ സ്പന്ദനം മണത്തറിയാനുള്ള 'ആറാം ഇന്ദ്രിയം' സ്വന്തമായവയാണ് ഈ ജീവികൾ. വർഷങ്ങളുടെ പരിശീലനം സിദ്ധിച്ചവരാണ് ഇവയുടെ നിയന്താക്കൾ. 'ഹാൻഡ്ലേഴ്സ്' എന്നാണ് ഈ ഓഫിസർമാരെ വിളിക്കുന്നത്. വീണ്ടും ബാൾട്ടിമോറിലെ സെന്റ് മേരീസ് സെമിനാരി ചാപ്പലിലേക്ക്. ഇതൊരു ഇടത്തരം ദേവാലയംപോലെ വിശാലം. വലതുവശത്തായി ഒരു ചെറിയ ചാപ്പലുമുണ്ട്. വിശുദ്ധ കുർബാന സൂക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നത് ഇവിടെ. സുരക്ഷാ ഭടന്മാരും 'കെ-9' നായ്ക്കളും ചാപ്പലിന്റെ ഓരോ ഇഞ്ചും പരിശോധിക്കുകയാണ്. പ്രധാന ചാപ്പലിൽ എല്ലാം സുരക്ഷിതം. ഇനി സൈഡ് ചാപ്പലിലാണ് പരിശോധന. അവിടെയും എല്ലാം സാധാരണംപോലെ. എന്നാൽ 'കെ-9' നായ്ക്കൾ മാത്രം അസാധാരണമായതെന്തോ കണ്ടതുപോലെ മുരണ്ടു തുടങ്ങി. ഹാൻഡ്ലേഴ്സിന്റെ ശ്രദ്ധയാകർഷിക്കാനായി അവ മുഖം ഒരു പ്രത്യേക ദിശയിലേക്കാക്കി. ദൃഷ്ടികൾ ഒരേ ബിന്ദുവിലുറപ്പിച്ചു. അതെ, ജീവനുള്ള എന്തോ അവർ കണ്ടെത്തിക്കഴിഞ്ഞു; മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഒരാളുടെ സാന്നിധ്യം! സക്രാരിയിൽ നോക്കി ഇവയെന്തിനാണ് ശബ്ദമുണ്ടാക്കുന്നതെന്ന സംശയമായി ഹാൻഡ്ലേഴ്സിന്. വൈദികർ സക്രാരി തുറന്നു. അതിനുള്ളിൽ 'കുസ്തോദി'യും ദിവ്യകാരുണ്യവും മാത്രം! ചമ്മലോടെ 'കെ-9' ഹാൻഡ്ലേഴ്സ് തിരികെ നടക്കാനാഞ്ഞു. പക്ഷേ, നായ്ക്കൾക്കു ചലനമില്ല. സക്രാരിയിൽ നോക്കിക്കൊണ്ട് അനങ്ങാതെ നിൽക്കുകയാണവർ! ഏറെ നേരത്തെ ശ്രമഫലമായാണ് അവയെ ചാപ്പലിൽനിന്നു പുറത്തെത്തിച്ചത്. 'ദിവ്യകാരുണ്യം' സജീവ സത്യമാണ്; പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ ജീവൻ മുഴുവനും സന്നിവേശിപ്പിച്ച സനാതന സത്യം. ദിവ്യകാരുണ്യം ആത്മാവിനു മാത്രമല്ല ശരീരത്തിനും ജീവൻ നൽകുന്ന അമർത്യതയുടെ അപ്പമാണ്. 1991 ഡിസംബർ എട്ട്. അമലോത്ഭവ മാതാവിന്റെ തിരുനാൾദിനം. വെനിസ്വേലയിലെ പ്രമുഖ മരിയൻ തീർത്ഥാടനകേന്ദ്രമായ ഫിൻകബെറ്റാനിയയിലെ ചാപ്പലിൽ വിശുദ്ധ കുർബാന. ദേവാലയത്തിനകത്തും പുറത്തും തിങ്ങിനിറഞ്ഞ ജനക്കൂട്ടം. ഫാ. ഓട്ടോ ഓസാ അവിസ്റ്റബേൽ എന്ന വൈദികനാണ് കാർമികൻ. ദിവ്യകാരുണ്യ സ്വീകരണത്തിനുള്ള ഒരുക്കത്തിന്റെ ഭാഗമായി കാർമികൻ വലിയ തിരുവോസ്തി നാലായി മുറിച്ചു. അതിലൊരു ഭാഗം അദ്ദേഹം ഭക്ഷിച്ചു. പീലാസയിൽ ഇനി ശേഷിക്കുന്നത് മൂന്നു ഭാഗങ്ങൾ. പെട്ടെന്ന് ഫാ. ഓട്ടോയെ ഒരു ഞടുക്കം ബാധിച്ചു. തന്റെ കണ്ണുകൾക്ക് വിശ്വസിക്കാനാവാത്ത കാഴ്ച. പീലാസയിലെ തിരുവോസ്തിയുടെ ഭാഗങ്ങളിലൊന്നിൽ ചോര പൊടിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അദ്ദേഹം സ്വയം കണ്ണുകൾ തിരുമിത്തുടച്ചു. അതെ, ഇതു പകൽപോലെ യാഥാർത്ഥ്യം! പീലാസയിൽ മെല്ലെമെല്ലെ പരക്കുകയാണ് രക്തം. എന്തു ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ അമ്പരന്നു നിൽക്കുന്ന വൈദികൻ. ഏഴുതവണ പരിശുദ്ധ അമ്മയുടെ പ്രത്യക്ഷ ദർശനം ലഭിച്ച തീർത്ഥാടനകേന്ദ്രമാണ് ഫിൻക ബെറ്റാനിയ. കത്തോലിക്കാ സഭ ഔദ്യോഗികമായി അംഗീകരിച്ച പ്രത്യക്ഷീകരണങ്ങളിലൊന്ന്. അനാവശ്യമായ സെൻസേഷൻ ഒഴിവാക്കാൻ തന്നെ തീരുമാനിച്ചു ഫാ. ഓട്ടോ. ദിവ്യകാരുണ്യം അദ്ദേഹം മൂടിവച്ചു. ബലി തുടർന്നു. വിശ്വാസീ സമൂഹത്തിന് യാതൊരു സൂചനയും നൽകിയില്ല അദ്ദേഹം. കുർബാനയ്ക്കുശേഷം രക്തം കിനിയുന്ന തിരുവോസ്തി അദ്ദേഹം സക്രാരിയിലേക്കുമാറ്റി. സക്രാരി പൂട്ടിയതിനുശേഷം രൂപതാധികൃതരെ വിവരമറിയിച്ചു. ക്ഷമയോടെ കാത്തിരിക്കാനായിരുന്നു ബിഷപ്പിന്റെ മറുപടി. പിറ്റേന്ന് അതിരാവിലെ തന്നെ ഫാ. ഓട്ടോ ഉണർന്നു. വൈകാതെ ദേവാലയത്തിലെത്തി സക്രാരി തുറന്നുനോക്കി. അതെ, ഇപ്പോഴും ചോര പൊടിയുകയാണ് ദിവ്യകാരുണ്യത്തിൽനിന്ന്. ഇതു മിഥ്യയല്ല, മനസിന്റെ തോന്നലുമല്ല. ഇക്കുറി ഫാ. ഓട്ടോയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. അദ്ദേഹം ഈ സംഭവം വിവരിക്കുന്നതിങ്ങനെയാണ്: ''മുറിക്കപ്പെട്ട തിരുവോസ്തിയുടെ മൂന്നു ഭാഗങ്ങളാണ് ഞാൻ പീലാസയിൽ വച്ചത്. മുറിച്ചെടുത്ത ഭാഗത്ത് അതിലൊരു കഷണത്തിൽ ചോരപോലെ എന്തോ ഒന്ന്. ഞാൻ ഒന്നുകൂടി സൂക്ഷിച്ചുനോക്കി. തിരുവോസ്തിയുടെ വക്കിൽനിന്നു കിനിയുകയാണ് രക്തം! ''വിശുദ്ധ കുർബാന പൂർത്തിയാക്കിയശേഷം ഈ ഭാഗങ്ങൾ ഞാൻ സക്രാരിയിൽ വച്ചുപൂട്ടി. അപ്പോഴും ചോര കിനിയുന്ന അവസ്ഥയിലായിരുന്നു തിരുവോസ്തി. മൂന്നു ദിവസത്തോളം ഈ നില തുടർന്നു. പീലാസയിൽ പരന്നിറങ്ങിയ രക്തം തിരുവോസ്തി ആഗീരണം ചെയ്യുന്നില്ലെന്നതും അത്ഭുതകരമായിത്തോന്നി.'' ലോസ്ടെക്യൂസ് രൂപതയിലാണ് ഫിൻക ബെറ്റാനിയ. ബിഷപ് പിയോ ബെല്ലോ റിക്കാർഡോ ആയിരുന്നു അക്കാലത്തെ രൂപതാ ബിഷപ്. ഈശോ സഭാംഗമായിരുന്ന ഇദ്ദേഹം 2003 ൽ ദിവംഗതനായി. ബിഷപ് റിക്കാർഡോ ഫിൻക ബെറ്റാനിയ സംഭവത്തെക്കുറിച്ച് പഠിക്കാൻ ഒരു രൂപതാതല കമ്മീഷനു രൂപം നൽകി. കമ്മീഷന്റെ പഠനഫലം പുറത്തുവരുംവരെ മാധ്യമങ്ങളിൽനിന്നും ഈ സംഭവം മറച്ചുവയ്ക്കാനും നിർദേശിച്ചു അദ്ദേഹം. ശാസ്ത്രീയ പരീക്ഷണങ്ങൾക്കായി ഒരു അംഗീകൃത ലബോറട്ടറിയിൽ ഈ തിരുവോസ്തി എത്തിക്കാനായിരുന്നു രൂപതാ കമ്മീഷന്റെ സുചിന്തിത തീരുമാനം. വെനിസ്വേലയുടെ തലസ്ഥാനമായ കാരക്കാസിലെ പ്രമുഖമായൊരു ലബോറട്ടറിയിലായിരുന്നു പരിശോധനകൾ. 'ശാസ്ത്രീയമായി വിശദീകരിക്കാനാവാത്ത സംഭവമാണിത്' ഇതായിരുന്നു ശാസ്ത്രജ്ഞരുടെ കണ്ടെത്തൽ. കാരണം, തിരുവോസ്തിയിൽനിന്ന് ഒഴുകിപ്പരന്നത് യഥാർത്ഥത്തിലുള്ള മനുഷ്യരക്തം തന്നെ. അതിന്റെ രാസഘടനകളെല്ലാം സജീവമായ മനുഷ്യരക്തത്തിനു തുല്യം! എബി രക്തഗ്രൂപ്പിൽപ്പെട്ടതാണ് ഈ രക്തമെന്നും വിധിയെഴുതി ശാസ്ത്രജ്ഞർ. ലോക്ടെക്യൂസിലെ അഗസ്റ്റീനിയൻ കോൺവെന്റ് ചാപ്പലിൽ നിത്യാരാധനയ്ക്കും വണക്കത്തിനുമായി ഈ ദിവ്യകാരുണ്യം സൂക്ഷിക്കാൻ നിർദേശിച്ചു ബിഷപ് റിക്കാർഡോ. തെക്കെ അമേരിക്കയിൽനിന്ന് ഈ വാർത്ത വടക്കേ അമേരിക്കയിലെത്താൻ അധികനാൾ വേണ്ടിവന്നില്ല. അമേരിക്കയിൽനിന്ന് ഒറ്റയ്ക്കും കൂട്ടായും തീർത്ഥാടകർ ഒഴുകിത്തുടങ്ങി ഫിൻക ബെറ്റാനിയയിലേക്ക്. കടപ്പാട് സണ്ടേ ശാലോം....
Labels:
നല്ല ചിന്തകള്
Wednesday, September 11, 2013
ബറാബാസിൽനിന്ന് ക്രിസ്തുവിലേക്ക്
ബറാബാസിൽനിന്ന് ക്രിസ്തുവിലേക്ക് Written by ഫാ. ജി കടൂപ്പാറയിൽ
ക്രിസ്തുവിനുമുമ്പും പിൻപും. ലോകഗതിയെ ഇപ്രകാരം വേർതിരിക്കുന്നപോലെ പിയേത്രോ സറൂബിയുടെ ജീവിതത്തെയും വേർതിരിക്കാം 'ദി പാഷൻ ഓഫ് ക്രൈസ്റ്റി'ന് മുമ്പും അതിനുശേഷവും. ആരാണീ പിയേത്രോ സറൂബി എന്നല്ലേ? 'ദി പാഷൻ ഓഫ് ക്രൈസ്റ്റ്' എന്ന സുപ്രസിദ്ധ ഹോളിവുഡ്ചിത്രത്തിൽ ബറാബാസിനെ അനശ്വരനാക്കിയ അതുല്യ നടൻ.
കുരിശുമരണത്തിനു വിധിക്കപ്പെട്ട യേശുവിന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കുന്ന ഒരൊറ്റ ഷോട്ട്, അത്രയേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ സിനി മയിൽ. പക്ഷേ, ആ നോട്ടത്തിലൂടെ ബറാബാസിൽനിന്ന് ക്രിസ്തുവിലേക്കുള്ള യാത്ര ആരംഭിക്കുകയായിരുന്നു സറൂബി. ക്രിസ്ത്യാനിയെങ്കിലും ക്രിസ്തുവിനെ അറിയാതിരുന്ന അയാളും കുടുംബവും ഉത്തമകത്തോലിക്കരാണിന്ന്. മാത്രമല്ല, പകർന്നു കിട്ടിയ ദൈവാനുഭവം മറ്റുള്ളവരിലേക്ക് പകരാനും തൽപ്പരൻ.
മിലാനടുത്തുള്ള പിൻസാനോ ഇടവക ദൈവാലയത്തിൽ പ്രാർത്ഥിക്കാനെത്തിയ സറൂബി സൺഡേ ശാലോമിനോട് തന്റെ മാനസാന്തര കഥ പങ്കുവെച്ചത് “യേശുവിന്റെ ഒരൊറ്റനോട്ടം എന്നെ പരിവർത്തനപ്പെടുത്തി” എന്ന മുഖവുരയോടെയാണ്. ദി പാഷൻ ഓഫ് ക്രൈസ്റ്റിൽ അഭിനയിക്കാൻ ഇടയായതിനെക്കുറിച്ചും അതിലൂടെയുണ്ടായ പുതുജീവിതത്തെക്കുറിച്ചും അദ്ദേഹംവികാരനിർഭരമായി സംസാരിച്ചു.
ബ്രസീലുകാരിയായ അമ്മയിൽനിന്നും ഇറ്റലിക്കാരനായ പിതാവിൽനിന്നും മിലാനിലാണ് സറൂബി ജനിച്ചത്, 1961ൽ. സർക്കസ് അഭ്യാസിയാകണമെന്ന് ആഗ്രഹിച്ച് 13-ാം വയസിൽ വീടുവിട്ടു. ശരീരത്തെ നിയന്ത്രിച്ച് ആത്മീയസമാധാനം നേടാമെന്നു കരുതിയായിരുന്നു ആയോധനകലയിലേക്കുള്ള പ്രയാണം. പ്രൊഫഷണൽ നടനായി നാടകവേദിയിലൂടെ 1979ൽ കലാരംഗത്തെത്തിയ ഇദ്ദേഹം പിന്നീട് ഇറ്റാലിയൻ ടെലിവിഷൻ സീരിയലുകളിൽ സജീവമായി. താമസിയാതെ സിനിമാലോകത്തെത്തി. സംവിധായകൻ, ടി.വി അവതാരകൻ, എഴുത്തുകാരൻ എന്നീ നിലകളിലും പ്രസിദ്ധനാണ് സറൂബി.
“ചെറുപ്പംമുതൽ ഒരു കുറവ് എനിക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടിരുന്നു. എല്ലാമുണ്ടായിട്ടും എന്തിനോവേണ്ടിയുള്ള ഒരു ദാഹം. അതിന് ഉത്തരംതേടി ആത്മീയതയുടെ ഉറവിടമെന്ന് വിളിക്കുന്ന ഏഷ്യയിലും ഞാനെത്തി. ഒരു ടിബറ്റൻ ആശ്രമത്തിൽ ആറു മാസം മൗനവ്രതമെടുത്തു. ഇന്ത്യയിലും ആമസോണി ലും താമസിച്ചു. പക്ഷേ, ഒരിടത്തും എനിക്ക് സമാധാനം കിട്ടിയില്ല. ഇതിനിടയിൽ സിനിമാ-സീരിയൽ അഭിനയവും തുടർന്നു. ഒടുവിൽ യേശുവിനെ ഞാൻ കണ്ടെത്തി, ഞാൻ വ്യാപരിച്ചിരുന്ന സിനിമയിലൂടെത്തന്നെ.”
പത്രോസാകാൻ റോമിലേക്ക്
ഇറ്റലിയിൽ വിവിധ സീരിയലുകളിൽ അഭിനയിക്കുന്ന കാലം. ഒരിക്കൽ ഒരു ഫോൺകോൾ. ഹോളിവുഡിലെ സുപ്രസിദ്ധ സംവിധായകൻ മെൽ ഗിബ്സണാണ് അങ്ങേ തലയ്ക്കൽ. യേശുവിന്റെ പീഡാനുഭവങ്ങളെക്കുറിച്ച് ഒരുക്കുന്ന സിനിമയിലേക്ക് എന്നെ തിരഞ്ഞെടുത്തു എന്നുപറഞ്ഞ അദ്ദേഹം, അടുത്ത ദിവസം റോമിൽവെച്ച് കാണണമെന്ന് നിർദേശിച്ച് ഫോൺവെച്ചു.
കാര്യമറിഞ്ഞപ്പോൾ വീട്ടുകാർക്കും സന്തോഷമായി. പക്ഷേ, ഏത് റോളാണ് എനിക്ക് കിട്ടുക? അതേക്കുറിച്ച് ഗിബ്സൺ ഒന്നും പറഞ്ഞതുമില്ല. എനിക്കാണെങ്കിൽ യേശുവിനെക്കുറിച്ച് അധികമൊന്നും അറിയില്ല. ദൈവാലയത്തിൽ പോകാറില്ല, കൂദാശ സ്വീകരണവുമില്ല. പക്ഷേ, മകന് കുറെയൊക്കെ ബൈബിളറിയാം. യേശുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള സിനിമയിൽ ഏതു വേഷമാണ് നല്ലതെന്നറിയാൻ ഞാൻ അവനെ സമീപിച്ചു. “യേശുവിന്റെ വേഷം പപ്പയ്ക്ക് കിട്ടുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല. പിന്നെയുള്ളത് പത്രോസിന്റേതാണ്. ശിഷ്യരിൽ ഒന്നാമനാണ് പത്രോസ്. അതുകൊണ്ട് പത്രോസായി അഭിനയിച്ചാൽ നല്ലതാണ്.” മകന്റെ വാക്കുകളിൽനിന്നും പത്രോസിന്റെ വേഷംചെയ്യാമെന്ന് മനസ്സിൽ ഉറപ്പിച്ച് ഞാൻ മെൽ ഗിബ്സനെ കാണാൻ പോയി.
ബറാബാസ്; അതാരാ?
റോമിലെ ഒരു ഹോട്ടലിൽവെച്ചായിരുന്നു മെൽ ഗിബ്സണുമായുള്ള കൂടിക്കാഴ്ച. സംഭാഷണമധ്യേ, പത്രോസായി അഭിനയിക്കാനുള്ള എന്റെ ആഗ്രഹം ഞാനങ്ങു പറഞ്ഞു. അപ്പോൾ മെൽ ഗിബ്സൻ ചിരിയടക്കാൻ പ്രയാസപ്പെടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്നിട്ടു പറഞ്ഞു: “താങ്കളെ ബറാബാസായി അഭിനയിക്കാനാണ് ഞാൻ വിളിച്ചത്”. അതുകേട്ടപ്പോൾ ഞാനാകെ തകർന്നുപോയി. ഉദ്ദേശിച്ചുവന്ന വേഷം കിട്ടാത്തതല്ല എന്നെ അലട്ടിയത്. മറിച്ച്, ബറാബാസ് ആരെന്നുപോലും അറിയില്ല എന്നതായിരുന്നു പ്രശ്നം.
വീട്ടിൽ ചെന്ന് എന്തു പറയും? എന്റെ ഭാഗംകേട്ടശേഷം അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു: “യേശുവിന്റെ ജീവിതവും പീഡാനുഭവവും കരവാജോ തുടങ്ങിയ പ്രമുഖ ചിത്രകാരന്മാർ ചിത്രരൂപത്തിലാക്കിയിട്ടുണ്ട്. അവരുടെ ചിത്രങ്ങളിൽ കാണുന്ന രൂപങ്ങളോട് സാദൃശ്യമുള്ള മുഖങ്ങളെയാണ് സിനിമയിലെ കഥാപാത്രങ്ങളായി നിശ്ചയിച്ചിരിക്കുന്നത്.” അങ്ങനെ അദ്ദേഹമെന്നെ കാര്യങ്ങൾ ബോധ്യപ്പെടുത്തി. ക്രിസ്തു സംസാരിച്ച അറമായ ഭാഷ യിലായിരിക്കും സിനിമയെന്നും അദ്ദേഹം ഓർമിപ്പിച്ചു.
ഡയലോഗ് 'പറയണം' കണ്ണുകൊണ്ട്
എത്രയുംവേഗം അറമായ ഭാഷ പ~ിക്കുക, അതായിരുന്നു പിന്നെ ലക്ഷ്യം. അധികം താമസിക്കാതെ അറമായ ഭാഷയെ വരുതിയിലാക്കുകയും ചെയ്തു. ക്രിസ്തുവിനേക്കാൾ കൂടുതൽ സംഭാഷണങ്ങൾ ബറാബാസിനുണ്ടാകുമെന്നും ഞാൻ ഉറപ്പിച്ചു. പിന്നെയും കുറെക്കാലംകൂടി കഴിഞ്ഞാണ് ഷൂട്ടിങ്ങ് തുടങ്ങുന്നത്. അങ്ങനെ ഭാഷയൊക്കെ പ~ിച്ച് മിടുക്കനായി ചെന്നപ്പോഴാണ് ഞെട്ടിപ്പിക്കുന്ന മറ്റൊരു വെളിപ്പെടുത്തൽ മെൽ ഗിബ്സണിൽനിന്നുണ്ടായത്: “ബറാബാസിന് ഡയലോഗില്ല”.
ഞാൻ വിളറിപ്പോയി. ഡയലോഗില്ലാതെ എന്തു സിനിമ. ഒരു ചെറിയ സംഭാഷണമെങ്കിലും വേണമെന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞപ്പോഴാണ് ബറാബാസിനെക്കുറിച്ചുള്ള വ്യക്തമായ ചിത്രം ഞാനറിഞ്ഞത്.
മെൽഗിബ്സൻ പറഞ്ഞു: “സുവിശേഷത്തിലെ ബറാബാസ് സംസാരിക്കില്ല.” ഒരു പുരോഹിതനിൽനിന്ന് ഇങ്ങനെയൊരു മറുപടി പ്രതീക്ഷിക്കാം, പക്ഷേ, ഭാവനകൊണ്ട് കഥ പറയുന്ന സിനിമാസംവിധായകനിൽനിന്ന് ഞാൻ ഈ മറുപടി പ്രതീക്ഷിച്ചില്ല. എന്റെ അമ്പരപ്പ് ഇരട്ടിപ്പിക്കുന്ന കാര്യമാണ് പിന്നെ ഞാൻ കേട്ടത്. സുവിശേഷങ്ങളും മറ്റ് വ്യാഖ്യാനഗ്രന്ഥങ്ങളും 13 വർഷം വായിച്ച്, ധ്യാനിച്ച് പ~ിച്ചാണത്രേ അദ്ദേഹം ഈ സിനിമയുടെ തിരക്കഥ എഴുതിയത്.
“നാവുകൊണ്ടല്ല, കണ്ണുകൊണ്ടാണ് ബറാബാസ് സംസാരിക്കേണ്ടത്. റോമാക്കാരുടെ പീഡനം ജയിലിൽവെച്ച് സഹിച്ച് മൃഗതുല്യനായിത്തീർന്ന ഒരാളാണ് ബറാബാസ്- യേശുവിനു പകരം ജയിൽമോചിതനാക്കാൻ ജനം തിരഞ്ഞെടുത്ത തടവുപുള്ളി. അയാൾ ആരോടും സംസാരിക്കില്ല. വന്യമൃഗങ്ങളെപ്പോലെ മുരളുകമാത്രം ചെയ്യും. പീഡനംമൂലം അയാളുടെ ഒരു കണ്ണും നഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു. ഒറ്റക്കണ്ണുള്ള ക്രൂരനായ ഒരു വേട്ടമൃഗംപോലെയാണ് ബറാബാസ്.
“പക്ഷേ, ഉള്ളിൽ നന്മയുടെ പ്രകാശവുമുണ്ടാകണം. യേശുവിന്റെ ഒറ്റനോട്ടത്തിലൂടെ ശാന്തനായ, അനുസരണയുള്ളൊരു നായ്ക്കുട്ടിയായി തീരണം അയാൾ. രണ്ടു മിനിറ്റ് മാത്രമുള്ള ഈ കഥാപാത്രത്തെ 10 മിനിറ്റിലധികമുള്ള പീലാത്തോസിനെക്കാൾ ജനങ്ങൾ ഓർമിക്കണം,” ഗിബ്സന്റെ ഈ വാക്കുകൾ ഞാൻ സ്വീകരിച്ചു.
ആ ഒരൊറ്റ നോട്ടം, സംഭവിച്ചത് അത്ഭുതം
ഷൂട്ടിങ്ങിനിടയിൽ മെൽ ഗിബ്സൻ ഒരു കാര്യം സൂചിപ്പിച്ചു. സിനിമയിൽ പീലാത്തോസിന്റെ അരമനയിൽവെച്ച് യേശുവും ബറാബാസും പരസ്പരം കണ്ണുകളിൽ നോക്കുന്ന രംഗമുണ്ട്. അതുവരെ, യേശുവായി അഭിനയിക്കുന്ന ജിം കാവിസിയേലിനെ ഞാൻ നോക്കരുത്. ആദ്യമായി ഒരാൾ യേശുവിന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കുന്ന അനുഭവം ഉണ്ടാകണം. അതാണ് തനിക്ക് ക്യാമറയിൽ പകർത്തേണ്ടതെന്നും അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു.
സംവിധായകന്റെ വാക്കനുസരിക്കേണ്ടതിനാൽ ഷൂട്ടിങ്ങ് ദിനങ്ങളിലൊന്നും ഞാൻ യേശുവായി അഭിനയിക്കുന്ന നടന്റെ അടുത്തുപോലുംപോയില്ല. ഒടുവിൽ എന്നോട് പറഞ്ഞതുപോലെ ഷൂട്ടിങ്ങ് സമയമെത്തി, ഞാനും യേശുവുമായി സിനിമയിൽ കാണുന്ന രണ്ടേരണ്ടു മിനിറ്റ്. ഞാൻ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. ആ നോട്ടം എന്റെ ജീവിതത്തെ മാറ്റിമറിച്ചു.
പീലാത്തോസിന്റെ അരമനയുടെ ഇടനാഴിയിലൂടെ പടയാളികൾ ബറാബാസിനെ വലിച്ചിഴച്ചുകൊണ്ടുവരുന്നു. ഒരു തൂണിനോട് ചേർത്ത് നിർത്തി കഴുത്തിൽ ചങ്ങലയിട്ട് പിറകോട്ട് വലിക്കുന്നു. ബറാബാസ് ക്രൂരമായി മുരളുകമാത്രമേ ചെയ്യാവൂ. പിന്നീട്, ബറാബാസിനെ വിട്ടയക്കുന്ന വിധി പീലാത്തോസ് പറയുമ്പോൾ പട്ടാളക്കാർ ബറാബാസിനെ മോചിപ്പിക്കണം. മ്ലേഛകരമായ ആംഗ്യവിക്ഷേപങ്ങൾ കാട്ടി ബറാബാസ് നടന്നു നീങ്ങും.
ഒരു നിമിഷം! തനിക്കുവേണ്ടി ആരെയാണോ കുരിശിൽ തറയ്ക്കുന്നത്, അയാളെ യേശുവിനെ നോക്കുന്നു. അവരുടെ കണ്ണുകൾ തമ്മിലുടക്കുന്നു. ബറാബാസിന്റെ തകർന്ന കണ്ണുകളിലേക്ക് യേശുവിന്റെ ജീവസുറ്റ കണ്ണുകളിലെ വെളിച്ചം. പിന്നീടയാൾ ജനക്കൂട്ടത്തിലേക്ക് ഇറങ്ങി നടന്നു മറയുന്നു. ഇതാണ് സിനിമയിലെ രംഗം.
അതുതന്നെ ഞാൻ അഭിനയിച്ചു. യേശുനാഥനെ നോക്കുന്ന ആ ഒരു നിമിഷം. തിരക്കഥയിലേതുപോലെ ഞാൻ യേശുവിന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. ആ സമയത്ത് യഥാർത്ഥമായ ഒരു പ്രകാശം എന്റെ മനസ്സിലേക്ക് കടന്നുവന്നു. സത്യമായും ഞാൻ അവിടെ യേശുവിനെയാണ് കണ്ടത്.
ആ നിമിഷംമുതൽ എനിക്ക് മാറ്റംവന്നു. ഞാൻ ക്രിസ്തുവിലേക്ക് നടന്നു തുടങ്ങി. ബറാബാസിന്റെ അഥവാ, മാനവകുലത്തിന്റെ മോചനത്തിനാണ് യേശു കുരിശിലേറ്റപ്പെട്ടത്. തനിക്കുവേണ്ടിയാണ് യേശു മരിച്ചതെന്നു ബോധ്യമുള്ള ബറാബാസ് (മാനവകുലം) യേശുവിനുവേണ്ടി ജീവിക്കണം. എനിക്കുകിട്ടിയ പുതിയൊരു തിരിച്ചറിവായിരുന്നു അത്.
സിനിമവഴി സഭയിലേക്ക്
കലാകാരന്മാർക്ക് വികാരപ്രകടനങ്ങൾ കൂടുതലാണെന്ന് പറയാറില്ലേ? പക്ഷേ, ഇത് അങ്ങനെയൊരു വികാരപ്രകടനം ആയിരുന്നില്ല. യഥാർത്ഥ മാറ്റമായിരുന്നു. ഷൂട്ടിങ്ങിനുശേഷം വീട്ടിലെത്തിയ ഞാൻ തികച്ചും അസ്വസ്ഥനായിരുന്നു. എന്തുസംഭവിച്ചു എന്ന അന്ധാളിപ്പിൽനിന്നുണ്ടായ അസ്വസ്ഥത. അതെന്നെ ഡോൺ ജാന്നി എന്ന കത്തോലിക്കാ വൈദികന്റെ സമീപമെത്തിച്ചു. അദ്ദേഹം തിരുസഭയെപ്പറ്റി, കൂദാശകളെപ്പറ്റി എനിക്കു പറഞ്ഞുതന്നു.
നല്ലൊരു കത്തോലിക്കാവിശ്വാസിയാകൂ എന്ന് യേശു എന്നോട് മന്ത്രിക്കുന്നതായി തോന്നി ആ നാളുകളിൽ. ഈ സമയത്ത്, ഭാര്യയോടും മൂന്നു മക്കളോടുമൊപ്പമായിരുന്നു എന്റെ താമസമെങ്കിലും സഭാനിയമം അനുസരിച്ച് വിവാഹിതനായിരുന്നില്ല. ക്രിസ്തുവിനെയും സഭയെയും തിരിച്ചറിഞ്ഞശേഷം ഞാൻ ദൈവാലയത്തിൽവെച്ച് വിവാഹിതനാകാൻ തീരുമാനിച്ചു. എന്റെ വിവാഹത്തിന് ലേഖനം വായിച്ചത് ഞാൻതന്നെയായിരുന്നു. കരഞ്ഞുകൊണ്ടാണ് ഞാനത് വായിച്ചു തുടങ്ങിയതും പൂർത്തിയാക്കിയതും. എന്റെ മൂന്നു മക്കളെയും അന്നുതന്നെ മാമ്മോദീസ മുക്കി. അതിനുശേഷം രണ്ടു കുട്ടികൾകൂടി എനിക്കുണ്ടായി.
വെല്ലുവിളികൾ നേരിടാനുറച്ച്
ഒരു സിനിമാപ്രവർത്തകനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം വിശ്വാസിയായുള്ള ജീവിതം വെല്ലുവിളി നിറഞ്ഞതാണെന്നാണ് എന്റെ അഭിപ്രായം. പൊതുവെ സിനിമാലോകം ക്രിസ്തുവിനെയും കത്തോലിക്കാവിശ്വാസത്തേയും 'വിലക്കപ്പെട്ടവ' ആയാണ് കരുതുന്നത്. അവിടെ ക്രിസ്തുവിന് സാക്ഷ്യം പകരുക എന്നത് വലിയ വെല്ലുവിളിതന്നെയാണ്.
ക്രിസ്തുവിനെ അറിഞ്ഞതിനുശേഷം എനിക്ക് 10 സിനിമകൾപോലും ഒരു വർഷം കിട്ടുന്നില്ല. ഞാൻ അഭിനയം പ~ിപ്പിക്കുന്ന സ്കൂളിലെ എന്റെ ഓഫിസിൽ ഒരു കുരിശുരൂപം വെച്ചിരുന്നു. എന്നാൽ, ചിലർ അതെടുത്തുമാറ്റി. അധികം താമസിയാതെ അവർ എന്റെ ജോലിയും ഇല്ലാതാക്കി. അഞ്ചു കുട്ടികളും ഭാര്യയും അടങ്ങുന്ന കുടുംബം പുലർത്താൻ ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടിപ്പോൾ. എങ്കിലും ക്രിസ്തുവിലുള്ള വിശ്വാസത്തിൽ ഞാൻ ജീവിക്കുന്നു. ഞാൻ സൂചിപ്പിച്ച ക്രിസ്തീയവിശ്വാസത്തിനെതിരായ പ്രവർത്തനങ്ങൾ നടക്കുന്നത് അറബ്രാജ്യങ്ങളിലൊന്നുമല്ല; കത്തോലിക്കാ രാജ്യമായ ഇറ്റലിയിൽ ആണെന്നോർക്കണം.
അഭിനയത്തേക്കാൾ സന്തോഷം?
പ്രാർത്ഥനയും ദിവ്യബലിയും എന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ അവിഭാജ്യഭാഗമാണിപ്പോൾ. അതുകൊണ്ടുതന്നെ കുടുംബത്തിൽ ശാന്തിയും സമാധാനവും കളിയാടുന്നു. സ്വന്തം തൊഴിലായ അഭിനയവും ഭംഗിയായി തുടരുന്നു, അവസരങ്ങൾ കുറഞ്ഞെങ്കിലും. ചില സ്ഥലങ്ങളിൽ ഇപ്പോഴും അഭിനയം പ~ിപ്പിക്കാൻ പോകുന്നുണ്ട്.
വീണുകിട്ടുന്ന ഇടവേളകളിൽ യുവജന ക്യാംപുകളിലും ഇടവകകളിലും എന്റെ ക്രിസ്ത്വാനുഭവം പങ്കുവെക്കാനും ശ്രമിക്കുന്നു. അഭിനയത്തേക്കാളും എനിക്കേറെ സന്തോഷം തരുന്ന നിമിഷങ്ങളാണവ.
കടപ്പാട് ശാലോം...
ക്രിസ്തുവിനുമുമ്പും പിൻപും. ലോകഗതിയെ ഇപ്രകാരം വേർതിരിക്കുന്നപോലെ പിയേത്രോ സറൂബിയുടെ ജീവിതത്തെയും വേർതിരിക്കാം 'ദി പാഷൻ ഓഫ് ക്രൈസ്റ്റി'ന് മുമ്പും അതിനുശേഷവും. ആരാണീ പിയേത്രോ സറൂബി എന്നല്ലേ? 'ദി പാഷൻ ഓഫ് ക്രൈസ്റ്റ്' എന്ന സുപ്രസിദ്ധ ഹോളിവുഡ്ചിത്രത്തിൽ ബറാബാസിനെ അനശ്വരനാക്കിയ അതുല്യ നടൻ.
കുരിശുമരണത്തിനു വിധിക്കപ്പെട്ട യേശുവിന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കുന്ന ഒരൊറ്റ ഷോട്ട്, അത്രയേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ സിനി മയിൽ. പക്ഷേ, ആ നോട്ടത്തിലൂടെ ബറാബാസിൽനിന്ന് ക്രിസ്തുവിലേക്കുള്ള യാത്ര ആരംഭിക്കുകയായിരുന്നു സറൂബി. ക്രിസ്ത്യാനിയെങ്കിലും ക്രിസ്തുവിനെ അറിയാതിരുന്ന അയാളും കുടുംബവും ഉത്തമകത്തോലിക്കരാണിന്ന്. മാത്രമല്ല, പകർന്നു കിട്ടിയ ദൈവാനുഭവം മറ്റുള്ളവരിലേക്ക് പകരാനും തൽപ്പരൻ.
മിലാനടുത്തുള്ള പിൻസാനോ ഇടവക ദൈവാലയത്തിൽ പ്രാർത്ഥിക്കാനെത്തിയ സറൂബി സൺഡേ ശാലോമിനോട് തന്റെ മാനസാന്തര കഥ പങ്കുവെച്ചത് “യേശുവിന്റെ ഒരൊറ്റനോട്ടം എന്നെ പരിവർത്തനപ്പെടുത്തി” എന്ന മുഖവുരയോടെയാണ്. ദി പാഷൻ ഓഫ് ക്രൈസ്റ്റിൽ അഭിനയിക്കാൻ ഇടയായതിനെക്കുറിച്ചും അതിലൂടെയുണ്ടായ പുതുജീവിതത്തെക്കുറിച്ചും അദ്ദേഹംവികാരനിർഭരമായി സംസാരിച്ചു.
ബ്രസീലുകാരിയായ അമ്മയിൽനിന്നും ഇറ്റലിക്കാരനായ പിതാവിൽനിന്നും മിലാനിലാണ് സറൂബി ജനിച്ചത്, 1961ൽ. സർക്കസ് അഭ്യാസിയാകണമെന്ന് ആഗ്രഹിച്ച് 13-ാം വയസിൽ വീടുവിട്ടു. ശരീരത്തെ നിയന്ത്രിച്ച് ആത്മീയസമാധാനം നേടാമെന്നു കരുതിയായിരുന്നു ആയോധനകലയിലേക്കുള്ള പ്രയാണം. പ്രൊഫഷണൽ നടനായി നാടകവേദിയിലൂടെ 1979ൽ കലാരംഗത്തെത്തിയ ഇദ്ദേഹം പിന്നീട് ഇറ്റാലിയൻ ടെലിവിഷൻ സീരിയലുകളിൽ സജീവമായി. താമസിയാതെ സിനിമാലോകത്തെത്തി. സംവിധായകൻ, ടി.വി അവതാരകൻ, എഴുത്തുകാരൻ എന്നീ നിലകളിലും പ്രസിദ്ധനാണ് സറൂബി.
“ചെറുപ്പംമുതൽ ഒരു കുറവ് എനിക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടിരുന്നു. എല്ലാമുണ്ടായിട്ടും എന്തിനോവേണ്ടിയുള്ള ഒരു ദാഹം. അതിന് ഉത്തരംതേടി ആത്മീയതയുടെ ഉറവിടമെന്ന് വിളിക്കുന്ന ഏഷ്യയിലും ഞാനെത്തി. ഒരു ടിബറ്റൻ ആശ്രമത്തിൽ ആറു മാസം മൗനവ്രതമെടുത്തു. ഇന്ത്യയിലും ആമസോണി ലും താമസിച്ചു. പക്ഷേ, ഒരിടത്തും എനിക്ക് സമാധാനം കിട്ടിയില്ല. ഇതിനിടയിൽ സിനിമാ-സീരിയൽ അഭിനയവും തുടർന്നു. ഒടുവിൽ യേശുവിനെ ഞാൻ കണ്ടെത്തി, ഞാൻ വ്യാപരിച്ചിരുന്ന സിനിമയിലൂടെത്തന്നെ.”
പത്രോസാകാൻ റോമിലേക്ക്
ഇറ്റലിയിൽ വിവിധ സീരിയലുകളിൽ അഭിനയിക്കുന്ന കാലം. ഒരിക്കൽ ഒരു ഫോൺകോൾ. ഹോളിവുഡിലെ സുപ്രസിദ്ധ സംവിധായകൻ മെൽ ഗിബ്സണാണ് അങ്ങേ തലയ്ക്കൽ. യേശുവിന്റെ പീഡാനുഭവങ്ങളെക്കുറിച്ച് ഒരുക്കുന്ന സിനിമയിലേക്ക് എന്നെ തിരഞ്ഞെടുത്തു എന്നുപറഞ്ഞ അദ്ദേഹം, അടുത്ത ദിവസം റോമിൽവെച്ച് കാണണമെന്ന് നിർദേശിച്ച് ഫോൺവെച്ചു.
കാര്യമറിഞ്ഞപ്പോൾ വീട്ടുകാർക്കും സന്തോഷമായി. പക്ഷേ, ഏത് റോളാണ് എനിക്ക് കിട്ടുക? അതേക്കുറിച്ച് ഗിബ്സൺ ഒന്നും പറഞ്ഞതുമില്ല. എനിക്കാണെങ്കിൽ യേശുവിനെക്കുറിച്ച് അധികമൊന്നും അറിയില്ല. ദൈവാലയത്തിൽ പോകാറില്ല, കൂദാശ സ്വീകരണവുമില്ല. പക്ഷേ, മകന് കുറെയൊക്കെ ബൈബിളറിയാം. യേശുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള സിനിമയിൽ ഏതു വേഷമാണ് നല്ലതെന്നറിയാൻ ഞാൻ അവനെ സമീപിച്ചു. “യേശുവിന്റെ വേഷം പപ്പയ്ക്ക് കിട്ടുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല. പിന്നെയുള്ളത് പത്രോസിന്റേതാണ്. ശിഷ്യരിൽ ഒന്നാമനാണ് പത്രോസ്. അതുകൊണ്ട് പത്രോസായി അഭിനയിച്ചാൽ നല്ലതാണ്.” മകന്റെ വാക്കുകളിൽനിന്നും പത്രോസിന്റെ വേഷംചെയ്യാമെന്ന് മനസ്സിൽ ഉറപ്പിച്ച് ഞാൻ മെൽ ഗിബ്സനെ കാണാൻ പോയി.
ബറാബാസ്; അതാരാ?
റോമിലെ ഒരു ഹോട്ടലിൽവെച്ചായിരുന്നു മെൽ ഗിബ്സണുമായുള്ള കൂടിക്കാഴ്ച. സംഭാഷണമധ്യേ, പത്രോസായി അഭിനയിക്കാനുള്ള എന്റെ ആഗ്രഹം ഞാനങ്ങു പറഞ്ഞു. അപ്പോൾ മെൽ ഗിബ്സൻ ചിരിയടക്കാൻ പ്രയാസപ്പെടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്നിട്ടു പറഞ്ഞു: “താങ്കളെ ബറാബാസായി അഭിനയിക്കാനാണ് ഞാൻ വിളിച്ചത്”. അതുകേട്ടപ്പോൾ ഞാനാകെ തകർന്നുപോയി. ഉദ്ദേശിച്ചുവന്ന വേഷം കിട്ടാത്തതല്ല എന്നെ അലട്ടിയത്. മറിച്ച്, ബറാബാസ് ആരെന്നുപോലും അറിയില്ല എന്നതായിരുന്നു പ്രശ്നം.
വീട്ടിൽ ചെന്ന് എന്തു പറയും? എന്റെ ഭാഗംകേട്ടശേഷം അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു: “യേശുവിന്റെ ജീവിതവും പീഡാനുഭവവും കരവാജോ തുടങ്ങിയ പ്രമുഖ ചിത്രകാരന്മാർ ചിത്രരൂപത്തിലാക്കിയിട്ടുണ്ട്. അവരുടെ ചിത്രങ്ങളിൽ കാണുന്ന രൂപങ്ങളോട് സാദൃശ്യമുള്ള മുഖങ്ങളെയാണ് സിനിമയിലെ കഥാപാത്രങ്ങളായി നിശ്ചയിച്ചിരിക്കുന്നത്.” അങ്ങനെ അദ്ദേഹമെന്നെ കാര്യങ്ങൾ ബോധ്യപ്പെടുത്തി. ക്രിസ്തു സംസാരിച്ച അറമായ ഭാഷ യിലായിരിക്കും സിനിമയെന്നും അദ്ദേഹം ഓർമിപ്പിച്ചു.
ഡയലോഗ് 'പറയണം' കണ്ണുകൊണ്ട്
എത്രയുംവേഗം അറമായ ഭാഷ പ~ിക്കുക, അതായിരുന്നു പിന്നെ ലക്ഷ്യം. അധികം താമസിക്കാതെ അറമായ ഭാഷയെ വരുതിയിലാക്കുകയും ചെയ്തു. ക്രിസ്തുവിനേക്കാൾ കൂടുതൽ സംഭാഷണങ്ങൾ ബറാബാസിനുണ്ടാകുമെന്നും ഞാൻ ഉറപ്പിച്ചു. പിന്നെയും കുറെക്കാലംകൂടി കഴിഞ്ഞാണ് ഷൂട്ടിങ്ങ് തുടങ്ങുന്നത്. അങ്ങനെ ഭാഷയൊക്കെ പ~ിച്ച് മിടുക്കനായി ചെന്നപ്പോഴാണ് ഞെട്ടിപ്പിക്കുന്ന മറ്റൊരു വെളിപ്പെടുത്തൽ മെൽ ഗിബ്സണിൽനിന്നുണ്ടായത്: “ബറാബാസിന് ഡയലോഗില്ല”.
ഞാൻ വിളറിപ്പോയി. ഡയലോഗില്ലാതെ എന്തു സിനിമ. ഒരു ചെറിയ സംഭാഷണമെങ്കിലും വേണമെന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞപ്പോഴാണ് ബറാബാസിനെക്കുറിച്ചുള്ള വ്യക്തമായ ചിത്രം ഞാനറിഞ്ഞത്.
മെൽഗിബ്സൻ പറഞ്ഞു: “സുവിശേഷത്തിലെ ബറാബാസ് സംസാരിക്കില്ല.” ഒരു പുരോഹിതനിൽനിന്ന് ഇങ്ങനെയൊരു മറുപടി പ്രതീക്ഷിക്കാം, പക്ഷേ, ഭാവനകൊണ്ട് കഥ പറയുന്ന സിനിമാസംവിധായകനിൽനിന്ന് ഞാൻ ഈ മറുപടി പ്രതീക്ഷിച്ചില്ല. എന്റെ അമ്പരപ്പ് ഇരട്ടിപ്പിക്കുന്ന കാര്യമാണ് പിന്നെ ഞാൻ കേട്ടത്. സുവിശേഷങ്ങളും മറ്റ് വ്യാഖ്യാനഗ്രന്ഥങ്ങളും 13 വർഷം വായിച്ച്, ധ്യാനിച്ച് പ~ിച്ചാണത്രേ അദ്ദേഹം ഈ സിനിമയുടെ തിരക്കഥ എഴുതിയത്.
“നാവുകൊണ്ടല്ല, കണ്ണുകൊണ്ടാണ് ബറാബാസ് സംസാരിക്കേണ്ടത്. റോമാക്കാരുടെ പീഡനം ജയിലിൽവെച്ച് സഹിച്ച് മൃഗതുല്യനായിത്തീർന്ന ഒരാളാണ് ബറാബാസ്- യേശുവിനു പകരം ജയിൽമോചിതനാക്കാൻ ജനം തിരഞ്ഞെടുത്ത തടവുപുള്ളി. അയാൾ ആരോടും സംസാരിക്കില്ല. വന്യമൃഗങ്ങളെപ്പോലെ മുരളുകമാത്രം ചെയ്യും. പീഡനംമൂലം അയാളുടെ ഒരു കണ്ണും നഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു. ഒറ്റക്കണ്ണുള്ള ക്രൂരനായ ഒരു വേട്ടമൃഗംപോലെയാണ് ബറാബാസ്.
“പക്ഷേ, ഉള്ളിൽ നന്മയുടെ പ്രകാശവുമുണ്ടാകണം. യേശുവിന്റെ ഒറ്റനോട്ടത്തിലൂടെ ശാന്തനായ, അനുസരണയുള്ളൊരു നായ്ക്കുട്ടിയായി തീരണം അയാൾ. രണ്ടു മിനിറ്റ് മാത്രമുള്ള ഈ കഥാപാത്രത്തെ 10 മിനിറ്റിലധികമുള്ള പീലാത്തോസിനെക്കാൾ ജനങ്ങൾ ഓർമിക്കണം,” ഗിബ്സന്റെ ഈ വാക്കുകൾ ഞാൻ സ്വീകരിച്ചു.
ആ ഒരൊറ്റ നോട്ടം, സംഭവിച്ചത് അത്ഭുതം
ഷൂട്ടിങ്ങിനിടയിൽ മെൽ ഗിബ്സൻ ഒരു കാര്യം സൂചിപ്പിച്ചു. സിനിമയിൽ പീലാത്തോസിന്റെ അരമനയിൽവെച്ച് യേശുവും ബറാബാസും പരസ്പരം കണ്ണുകളിൽ നോക്കുന്ന രംഗമുണ്ട്. അതുവരെ, യേശുവായി അഭിനയിക്കുന്ന ജിം കാവിസിയേലിനെ ഞാൻ നോക്കരുത്. ആദ്യമായി ഒരാൾ യേശുവിന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കുന്ന അനുഭവം ഉണ്ടാകണം. അതാണ് തനിക്ക് ക്യാമറയിൽ പകർത്തേണ്ടതെന്നും അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു.
സംവിധായകന്റെ വാക്കനുസരിക്കേണ്ടതിനാൽ ഷൂട്ടിങ്ങ് ദിനങ്ങളിലൊന്നും ഞാൻ യേശുവായി അഭിനയിക്കുന്ന നടന്റെ അടുത്തുപോലുംപോയില്ല. ഒടുവിൽ എന്നോട് പറഞ്ഞതുപോലെ ഷൂട്ടിങ്ങ് സമയമെത്തി, ഞാനും യേശുവുമായി സിനിമയിൽ കാണുന്ന രണ്ടേരണ്ടു മിനിറ്റ്. ഞാൻ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. ആ നോട്ടം എന്റെ ജീവിതത്തെ മാറ്റിമറിച്ചു.
പീലാത്തോസിന്റെ അരമനയുടെ ഇടനാഴിയിലൂടെ പടയാളികൾ ബറാബാസിനെ വലിച്ചിഴച്ചുകൊണ്ടുവരുന്നു. ഒരു തൂണിനോട് ചേർത്ത് നിർത്തി കഴുത്തിൽ ചങ്ങലയിട്ട് പിറകോട്ട് വലിക്കുന്നു. ബറാബാസ് ക്രൂരമായി മുരളുകമാത്രമേ ചെയ്യാവൂ. പിന്നീട്, ബറാബാസിനെ വിട്ടയക്കുന്ന വിധി പീലാത്തോസ് പറയുമ്പോൾ പട്ടാളക്കാർ ബറാബാസിനെ മോചിപ്പിക്കണം. മ്ലേഛകരമായ ആംഗ്യവിക്ഷേപങ്ങൾ കാട്ടി ബറാബാസ് നടന്നു നീങ്ങും.
ഒരു നിമിഷം! തനിക്കുവേണ്ടി ആരെയാണോ കുരിശിൽ തറയ്ക്കുന്നത്, അയാളെ യേശുവിനെ നോക്കുന്നു. അവരുടെ കണ്ണുകൾ തമ്മിലുടക്കുന്നു. ബറാബാസിന്റെ തകർന്ന കണ്ണുകളിലേക്ക് യേശുവിന്റെ ജീവസുറ്റ കണ്ണുകളിലെ വെളിച്ചം. പിന്നീടയാൾ ജനക്കൂട്ടത്തിലേക്ക് ഇറങ്ങി നടന്നു മറയുന്നു. ഇതാണ് സിനിമയിലെ രംഗം.
അതുതന്നെ ഞാൻ അഭിനയിച്ചു. യേശുനാഥനെ നോക്കുന്ന ആ ഒരു നിമിഷം. തിരക്കഥയിലേതുപോലെ ഞാൻ യേശുവിന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. ആ സമയത്ത് യഥാർത്ഥമായ ഒരു പ്രകാശം എന്റെ മനസ്സിലേക്ക് കടന്നുവന്നു. സത്യമായും ഞാൻ അവിടെ യേശുവിനെയാണ് കണ്ടത്.
ആ നിമിഷംമുതൽ എനിക്ക് മാറ്റംവന്നു. ഞാൻ ക്രിസ്തുവിലേക്ക് നടന്നു തുടങ്ങി. ബറാബാസിന്റെ അഥവാ, മാനവകുലത്തിന്റെ മോചനത്തിനാണ് യേശു കുരിശിലേറ്റപ്പെട്ടത്. തനിക്കുവേണ്ടിയാണ് യേശു മരിച്ചതെന്നു ബോധ്യമുള്ള ബറാബാസ് (മാനവകുലം) യേശുവിനുവേണ്ടി ജീവിക്കണം. എനിക്കുകിട്ടിയ പുതിയൊരു തിരിച്ചറിവായിരുന്നു അത്.
സിനിമവഴി സഭയിലേക്ക്
കലാകാരന്മാർക്ക് വികാരപ്രകടനങ്ങൾ കൂടുതലാണെന്ന് പറയാറില്ലേ? പക്ഷേ, ഇത് അങ്ങനെയൊരു വികാരപ്രകടനം ആയിരുന്നില്ല. യഥാർത്ഥ മാറ്റമായിരുന്നു. ഷൂട്ടിങ്ങിനുശേഷം വീട്ടിലെത്തിയ ഞാൻ തികച്ചും അസ്വസ്ഥനായിരുന്നു. എന്തുസംഭവിച്ചു എന്ന അന്ധാളിപ്പിൽനിന്നുണ്ടായ അസ്വസ്ഥത. അതെന്നെ ഡോൺ ജാന്നി എന്ന കത്തോലിക്കാ വൈദികന്റെ സമീപമെത്തിച്ചു. അദ്ദേഹം തിരുസഭയെപ്പറ്റി, കൂദാശകളെപ്പറ്റി എനിക്കു പറഞ്ഞുതന്നു.
നല്ലൊരു കത്തോലിക്കാവിശ്വാസിയാകൂ എന്ന് യേശു എന്നോട് മന്ത്രിക്കുന്നതായി തോന്നി ആ നാളുകളിൽ. ഈ സമയത്ത്, ഭാര്യയോടും മൂന്നു മക്കളോടുമൊപ്പമായിരുന്നു എന്റെ താമസമെങ്കിലും സഭാനിയമം അനുസരിച്ച് വിവാഹിതനായിരുന്നില്ല. ക്രിസ്തുവിനെയും സഭയെയും തിരിച്ചറിഞ്ഞശേഷം ഞാൻ ദൈവാലയത്തിൽവെച്ച് വിവാഹിതനാകാൻ തീരുമാനിച്ചു. എന്റെ വിവാഹത്തിന് ലേഖനം വായിച്ചത് ഞാൻതന്നെയായിരുന്നു. കരഞ്ഞുകൊണ്ടാണ് ഞാനത് വായിച്ചു തുടങ്ങിയതും പൂർത്തിയാക്കിയതും. എന്റെ മൂന്നു മക്കളെയും അന്നുതന്നെ മാമ്മോദീസ മുക്കി. അതിനുശേഷം രണ്ടു കുട്ടികൾകൂടി എനിക്കുണ്ടായി.
വെല്ലുവിളികൾ നേരിടാനുറച്ച്
ഒരു സിനിമാപ്രവർത്തകനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം വിശ്വാസിയായുള്ള ജീവിതം വെല്ലുവിളി നിറഞ്ഞതാണെന്നാണ് എന്റെ അഭിപ്രായം. പൊതുവെ സിനിമാലോകം ക്രിസ്തുവിനെയും കത്തോലിക്കാവിശ്വാസത്തേയും 'വിലക്കപ്പെട്ടവ' ആയാണ് കരുതുന്നത്. അവിടെ ക്രിസ്തുവിന് സാക്ഷ്യം പകരുക എന്നത് വലിയ വെല്ലുവിളിതന്നെയാണ്.
ക്രിസ്തുവിനെ അറിഞ്ഞതിനുശേഷം എനിക്ക് 10 സിനിമകൾപോലും ഒരു വർഷം കിട്ടുന്നില്ല. ഞാൻ അഭിനയം പ~ിപ്പിക്കുന്ന സ്കൂളിലെ എന്റെ ഓഫിസിൽ ഒരു കുരിശുരൂപം വെച്ചിരുന്നു. എന്നാൽ, ചിലർ അതെടുത്തുമാറ്റി. അധികം താമസിയാതെ അവർ എന്റെ ജോലിയും ഇല്ലാതാക്കി. അഞ്ചു കുട്ടികളും ഭാര്യയും അടങ്ങുന്ന കുടുംബം പുലർത്താൻ ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടിപ്പോൾ. എങ്കിലും ക്രിസ്തുവിലുള്ള വിശ്വാസത്തിൽ ഞാൻ ജീവിക്കുന്നു. ഞാൻ സൂചിപ്പിച്ച ക്രിസ്തീയവിശ്വാസത്തിനെതിരായ പ്രവർത്തനങ്ങൾ നടക്കുന്നത് അറബ്രാജ്യങ്ങളിലൊന്നുമല്ല; കത്തോലിക്കാ രാജ്യമായ ഇറ്റലിയിൽ ആണെന്നോർക്കണം.
അഭിനയത്തേക്കാൾ സന്തോഷം?
പ്രാർത്ഥനയും ദിവ്യബലിയും എന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ അവിഭാജ്യഭാഗമാണിപ്പോൾ. അതുകൊണ്ടുതന്നെ കുടുംബത്തിൽ ശാന്തിയും സമാധാനവും കളിയാടുന്നു. സ്വന്തം തൊഴിലായ അഭിനയവും ഭംഗിയായി തുടരുന്നു, അവസരങ്ങൾ കുറഞ്ഞെങ്കിലും. ചില സ്ഥലങ്ങളിൽ ഇപ്പോഴും അഭിനയം പ~ിപ്പിക്കാൻ പോകുന്നുണ്ട്.
വീണുകിട്ടുന്ന ഇടവേളകളിൽ യുവജന ക്യാംപുകളിലും ഇടവകകളിലും എന്റെ ക്രിസ്ത്വാനുഭവം പങ്കുവെക്കാനും ശ്രമിക്കുന്നു. അഭിനയത്തേക്കാളും എനിക്കേറെ സന്തോഷം തരുന്ന നിമിഷങ്ങളാണവ.
കടപ്പാട് ശാലോം...
Labels:
നല്ല ചിന്തകള്
Thursday, September 5, 2013
എല്ലാ കുരിശുകളിലും ക്രിസ്തുവില്ല
ഫ്രാൻസിസ് മാർപാപ്പ സെമിനാരിയിൽ ചേരുന്നതിനുമുൻപുള്ള ഒരു സംഭവം. അദ്ദേഹത്തിന് 21 വയസുള്ളപ്പോൾ ശ്വാസകോശ സംബന്ധമായ മാരകരോഗത്തിന് അടിമയായി. തൽഫലമായി വലതുവശത്തെ ശ്വാസകോശത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗം മുറിച്ചു മാറ്റേണ്ടിവന്നു. കഠിനമായ വേദനയും ആകുലതയും നിറഞ്ഞ നാളുകൾ... മരണത്തിനും ജീവിതത്തിനും ഇടയിലുള്ള ചാഞ്ചാട്ടം... ആശുപത്രിയിൽ സന്ദർശനം നടത്തിയ പലരും അദ്ദേഹത്തെ ആശ്വസിപ്പിക്കാനായി ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു:
''ജോർജ് ഇനി പേടിക്കാനൊന്നുമില്ല. നിനക്ക് അധികം വൈകാതെ വീട്ടിലേക്ക് പോകാൻ പറ്റും.''
പ്രത്യാശ പകരുന്ന വാക്കുകൾ. പക്ഷേ, താങ്ങാനാകാത്ത ശാരീരിക വേദനയും മാനസിക പീഡനവും. പ്രിയപ്പെട്ടവർ നല്കുന്ന സാന്ത്വന വചനങ്ങളൊന്നും ജോർജിനെ ആശ്വസിപ്പിച്ചില്ല. എന്നാൽ, തന്നെ ആദ്യകുർബാനയ്ക്കൊരുക്കിയ സിസ്റ്റർ ഡൊളോറസ് പറഞ്ഞ ഒരു വാചകം ആശുപത്രിക്കിടക്കയിൽ ജോർജിന് ആശ്വാസമായി. സിസ്റ്റർ പറഞ്ഞതിത്രയേ ഉള്ളൂ: ''ഓരോ നിമിഷവും ഈശോയെ അനുകരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുക.''
ഈശോ എങ്ങനെയാണ് സഹിച്ചതെന്ന് അവൻ ചിന്തിച്ചു. അവിടുന്ന് സഹനത്തെ എതിർത്തില്ല; സഹനത്തിൽനിന്നും ഒളിച്ചോടിയില്ല. മറിച്ച്, സഹനത്തെ ഹൃദയംകൊണ്ട് സ്വീകരിക്കുകയായിരുന്നു. സഹനത്തെ മറക്കാനും സഹനത്തിൽനിന്ന് രക്ഷപെടാനുമുള്ള ശ്രമങ്ങൾ വേദനകൾ വർധിപ്പിക്കുകയേ ഉള്ളൂവെന്ന തിരിച്ചറിവ് ആ യുവാവിനുണ്ടായി. ക്രിസ്തുവിന്റെ സഹനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ധ്യാനം സ്വന്തം സഹനത്തെ സന്തോഷത്തിലേക്കുള്ള വാതിലാക്കി മാറ്റാൻ ഭാവിപാപ്പായ്ക്ക് സഹായകമായി.
പരിശുദ്ധ പിതാവ് പറയുന്നത് ഇപ്രകാരമാ ണ്: ''സഹനം അതിൽത്തന്നെ ഒരു പുണ്യമല്ല. എന്നാൽ, നാം അതിനെ എങ്ങനെ സ്വീകരിക്കുന്നു എന്നത് പുണ്യാഭിവൃദ്ധിക്ക് കാരണമാകും.''
യേശു സഹനത്തിന്റെ നടുവിൽ ആരോടും പരാതി പറഞ്ഞില്ല.
യേശു സഹനം തന്നവരെ വെറുത്തില്ല.
മനുഷ്യന്റെ ദുഷ്ടതയ്ക്കുപകരം ദൈവപിതാവിന്റെ തിരുഹിതമാണ് അവിടുന്ന് കുരിശിൽ ദർശിച്ചത്. അതിനാൽ സഹനത്തിൽനിന്ന് രക്ഷപെടാനുള്ള മാർഗങ്ങളൊന്നും ക്രിസ്തു തേടിയില്ല.
ഒറ്റപ്പെടൽ, ആകുലത, വഞ്ചന, പരിഹാസം, ശാരീരിക പീഡനം എല്ലാം ശാന്തതയോടെ സഹിച്ചു.
വേദനയെ അതിജീവിക്കാനുള്ള വഴികൾ ക്രിസ്തുവിന്റെ സഹനത്തിൽ മാത്രമാണുള്ളത്.
പരാതിയില്ലാതെ, പിറുപിറുക്കാതെ സഹിക്കുക.
വെറുപ്പില്ലാതെ സഹിക്കുക.
വേദനകളെ ദൈവകരങ്ങളിൽനിന്നും സ്വീകരിച്ചുകൊണ്ട് സഹിക്കുക.
കുരിശിൽനിന്നും ഓടി രക്ഷപെടാൻ ശ്രമിക്കാതിരിക്കുക. എല്ലാറ്റിലും ഉപരി സ്നേഹത്തോടെ സഹിക്കുക. ആ സഹനം ഉയിർപ്പിന്റെ മഹത്വത്തിലേക്ക് നമ്മെ ആനയിക്കും.
പ്രാർത്ഥന
എല്ലാ സഹനങ്ങളെയും മധുരമുള്ളതാക്കി മാറ്റുന്ന ക്രിസ്തുവിന്റെ പീഡാസഹനങ്ങളേ, എന്നെ ശക്തിപ്പെടുത്തിയാലും. എല്ലാ കുരിശുകളെയും കീഴടക്കാൻ ബലം പകരുന്ന ക്രിസ്തുവിന്റെ കുരിശേ, എന്റെ ദുരിതങ്ങളുടെ നടുവിൽ ഉയർന്നു നിന്നാലും. ഹൃദയശാന്തതയും എളിമയുമുള്ള ഈശോയേ, ശാന്തതയോടെ സഹിക്കുവാൻ എന്നെ പഠിപ്പിച്ചാലും, ആമ്മേൻ.
''ജോർജ് ഇനി പേടിക്കാനൊന്നുമില്ല. നിനക്ക് അധികം വൈകാതെ വീട്ടിലേക്ക് പോകാൻ പറ്റും.''
പ്രത്യാശ പകരുന്ന വാക്കുകൾ. പക്ഷേ, താങ്ങാനാകാത്ത ശാരീരിക വേദനയും മാനസിക പീഡനവും. പ്രിയപ്പെട്ടവർ നല്കുന്ന സാന്ത്വന വചനങ്ങളൊന്നും ജോർജിനെ ആശ്വസിപ്പിച്ചില്ല. എന്നാൽ, തന്നെ ആദ്യകുർബാനയ്ക്കൊരുക്കിയ സിസ്റ്റർ ഡൊളോറസ് പറഞ്ഞ ഒരു വാചകം ആശുപത്രിക്കിടക്കയിൽ ജോർജിന് ആശ്വാസമായി. സിസ്റ്റർ പറഞ്ഞതിത്രയേ ഉള്ളൂ: ''ഓരോ നിമിഷവും ഈശോയെ അനുകരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുക.''
ഈശോ എങ്ങനെയാണ് സഹിച്ചതെന്ന് അവൻ ചിന്തിച്ചു. അവിടുന്ന് സഹനത്തെ എതിർത്തില്ല; സഹനത്തിൽനിന്നും ഒളിച്ചോടിയില്ല. മറിച്ച്, സഹനത്തെ ഹൃദയംകൊണ്ട് സ്വീകരിക്കുകയായിരുന്നു. സഹനത്തെ മറക്കാനും സഹനത്തിൽനിന്ന് രക്ഷപെടാനുമുള്ള ശ്രമങ്ങൾ വേദനകൾ വർധിപ്പിക്കുകയേ ഉള്ളൂവെന്ന തിരിച്ചറിവ് ആ യുവാവിനുണ്ടായി. ക്രിസ്തുവിന്റെ സഹനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ധ്യാനം സ്വന്തം സഹനത്തെ സന്തോഷത്തിലേക്കുള്ള വാതിലാക്കി മാറ്റാൻ ഭാവിപാപ്പായ്ക്ക് സഹായകമായി.
പരിശുദ്ധ പിതാവ് പറയുന്നത് ഇപ്രകാരമാ ണ്: ''സഹനം അതിൽത്തന്നെ ഒരു പുണ്യമല്ല. എന്നാൽ, നാം അതിനെ എങ്ങനെ സ്വീകരിക്കുന്നു എന്നത് പുണ്യാഭിവൃദ്ധിക്ക് കാരണമാകും.''
യേശു സഹനത്തിന്റെ നടുവിൽ ആരോടും പരാതി പറഞ്ഞില്ല.
യേശു സഹനം തന്നവരെ വെറുത്തില്ല.
മനുഷ്യന്റെ ദുഷ്ടതയ്ക്കുപകരം ദൈവപിതാവിന്റെ തിരുഹിതമാണ് അവിടുന്ന് കുരിശിൽ ദർശിച്ചത്. അതിനാൽ സഹനത്തിൽനിന്ന് രക്ഷപെടാനുള്ള മാർഗങ്ങളൊന്നും ക്രിസ്തു തേടിയില്ല.
ഒറ്റപ്പെടൽ, ആകുലത, വഞ്ചന, പരിഹാസം, ശാരീരിക പീഡനം എല്ലാം ശാന്തതയോടെ സഹിച്ചു.
വേദനയെ അതിജീവിക്കാനുള്ള വഴികൾ ക്രിസ്തുവിന്റെ സഹനത്തിൽ മാത്രമാണുള്ളത്.
പരാതിയില്ലാതെ, പിറുപിറുക്കാതെ സഹിക്കുക.
വെറുപ്പില്ലാതെ സഹിക്കുക.
വേദനകളെ ദൈവകരങ്ങളിൽനിന്നും സ്വീകരിച്ചുകൊണ്ട് സഹിക്കുക.
കുരിശിൽനിന്നും ഓടി രക്ഷപെടാൻ ശ്രമിക്കാതിരിക്കുക. എല്ലാറ്റിലും ഉപരി സ്നേഹത്തോടെ സഹിക്കുക. ആ സഹനം ഉയിർപ്പിന്റെ മഹത്വത്തിലേക്ക് നമ്മെ ആനയിക്കും.
പ്രാർത്ഥന
എല്ലാ സഹനങ്ങളെയും മധുരമുള്ളതാക്കി മാറ്റുന്ന ക്രിസ്തുവിന്റെ പീഡാസഹനങ്ങളേ, എന്നെ ശക്തിപ്പെടുത്തിയാലും. എല്ലാ കുരിശുകളെയും കീഴടക്കാൻ ബലം പകരുന്ന ക്രിസ്തുവിന്റെ കുരിശേ, എന്റെ ദുരിതങ്ങളുടെ നടുവിൽ ഉയർന്നു നിന്നാലും. ഹൃദയശാന്തതയും എളിമയുമുള്ള ഈശോയേ, ശാന്തതയോടെ സഹിക്കുവാൻ എന്നെ പഠിപ്പിച്ചാലും, ആമ്മേൻ.
Labels:
നല്ല ചിന്തകള്
Subscribe to:
Posts
(
Atom
)




